خیال

در فراق مهر يار

اي مهر تودر دلها ،اي عشق تو در جانها           جان از تو جوان گردد ، اي نور شب يلدا

شاهرودبسي شـاداست،خلخال بسي مسرور       چون تو گهري دارد ، اي امام عبدالله

ياران خدا دانند ، همچون تو نگيني نيست             درمنطقه خلخال ، بين گل و بلبلها

ما دست ارادت را يكباره به تو بستيم                     از تو به كه ناليم ما، درمـان همه دردها

وقتيست خوش آن را كه ، يادت بودش مونس      عمرش ز شكر بهتر ، شيرين تر از هرحلوا

در منظره خلخـال ، يك نقطه درخشـان است        ما خودكه نمي گوئيم ،گويند همه دنيا

در بارگه جودت ، ازخوان پر از نورت                  مايوس نمي گردد ، هــر زائر بي ماوا

اي پادشه خوبان  ، بر  ما كرمي بنما                از شهر و ولاي دور ، ما را تو بخوان آنجا

اي فرزند رسول الله ، اي ياور در عقبي           بر سالك راه خود ، يك گوشه نظر بنما

ديريست كه مجنون وار،آواره كوي تو                از خويش مران ما را ، ما بيگانه نه ايم جانا

عمري است بسي نعمت،سبزي وصفاشوكت     درشهر كلور افزون گشته است از آن والا

صحن و چمن زيبا، محراب ومنـارت را               توصيف نشايد گفت گوينده تر از عنقا

مردان خدا در وصف ، ناديده ز بهشت گويند       ما نسيه نمي گوئيم ، نقد است زتوپيدا

هم نهر پراز آبت ، هم زلف درختـانت                دلزنده كند پيران ، اموات كنـد احيا

درشوق وصال تو ،درعشق لقاي تو               ديوانه تر از فرهاد، گشتيم ز سرتا پا

از شهد نگار تو ، اغيار چه مي دانند ؟!         ما لاف نمي گوئيم، پيداست از اين سيما

يكدم بنگر برما ، اندردل ما خون است            از دوري ديدارت ، جنگ و شرر و غوغا

محروم نفرما خويش، برمـا گذري بنگر           شــاهان به غلامان نيز ، دارند نظري گهگا

يارب تو شفاعت كن ، ما را تو وساطت كن         آن يار سفر كرده يك دم  نگرد ما را

ما مست مي عشقيم ، مسكين در ار باب          باري خم ابرويي، بر نازكشان بگشا

« راشد» ز چه مي نالي؟ از كه به كه مي نالي؟     صد ها چو ترا دارد،مفتون تر و بس شيدا

15 آذر ماه1385  - تهران